Het Franse Pad Blogpagina
Iedere week schrijven de accommodaties van Het Franse Pad een post op Facebook en Instagram. Omdat niet iedereen Facebook en Instagram heeft, plaatsen we onze posts voortaan ook op de Blogpagina van de website van Het Franse Pad. Veel leesplezier!
Als je het Franse Pad fietst of wandelt, kom je in deze prachtige groene omgeving veel dieren tegen. De Berry en Bourbonnais zijn regio's in Frankrijk die bekend staan om hun landelijke charme, prachtige natuur en rijke geschiedenis. Hoewel de regio's niet bekend zijn om specifieke zeldzame of "bijzondere" dieren, zijn er wel een aantal interessante diersoorten die je kunt tegenkomen in de natuur of op boerderijen. Deze keer vertellen we jullie over een prachtig dier, De Grand Noir du Berry ezel (de grote zwarte ezel uit de Berry). Jullie zullen ze zeker tegenkomen onderweg!
Welkom in het land van de Grand Noir du Berry ezel. Deze ezel komt oorspronkelijk uit Midden-Frankrijk (Cher en Indre) en is een van de oudste Franse ezelrassen. Met zijn levendige ogen omgeven door mooie grijs-witte brillenglazen en zijn elegante zwarte vacht doet de Grand Noir du Berry ezel zijn naam eer aan met zijn hoogte van 1,35 tot 1,45 m. Het is een vriendelijke en werklustige ezel. De Berrichons (inwoners van de Berry) zagen het dier vroeger als een trouwe hulp bij het transporteren van handel. In deze arme streek was de ezel onmisbaar om de boeren te helpen met hun dagelijkse taken. Het werd gebruikt in wijngaarden, op het land voor landbouwwerkzaamheden, voor het vervoeren van mensen en goederen, of zelfs voor het slepen van boten (het trekken van binnenschepen) op het Berrykanaal en andere kanalen in de regio. Een nuttige vriend in elk opzicht.
De ezel verloor aan populariteit vanwege de toenemende mechanisatie. Om het ras te redden wordt de Berry, sinds het begin van de 20e eeuw erkend als een centrale locatie voor het fokken en verkopen van Grand Noir du Berry ezels. In 1986 werd de eerste ezelbeurs georganiseerd in Lignières door een vereniging die zich bezighield met het behoud en de promotie van het ras Grand Noir du Berry. In 1994 werd het ras officieel erkend. Het staat nog steeds op de lijst van beschermde diersoorten.
Ontdek de ware aard van ezels!
Wil je ze van dichtbij bekijken? In Lignières (voormalig hoofdstad van de departement de Cher) vindt elk jaar, op Pinkstermaandag, een prachtig evenement plaats. Tijdens dit evenement kun je de ezels benaderen, aaien en bewonderen. Rondom het beursterrein zal het ook gezellig druk zijn met stands met lokale en regionale producten. Deze is geheel gewijd aan ezels, ongeacht of het ras- of gewone ezels zijn.
Maar je kunt ook het Sitazin Museum in Lignieres bezoeken en alles over de ezel ontdekken. Je ontdekt het vroegere en huidige gebruik van dit bijzonder tamme dier, de verzorging die het nodig heeft, het voedsel dat het graag eet, de evolutie van zijn verschijningsvormen door de eeuwen heen, enzovoort. Je leert alles over de 8 erkende ezelrassen in Frankrijk en bovenal word je een expert op het gebied van de lokale ster: de Grand Noir du Berry!
Kijk eens op de website www.polechevaletane.fr, hier vind je veel informatie, activiteiten en een museum over deze prachtige ezel.
Tekst: Wiebe en Marjan Hadderingh van Chambres d'Hôtes La Joyeuse
Bron en foto's: www.Lignieresenberry-tourisme.fr
De foto met de twee ezeltjes heten Coco en Nuage, die kom je bij een van de Franse Pad accommodaties tegen.
Als er iets is waar Frankrijk om bekend staat naast de wijn, dan is het wel de kaas. Specifiek de schimmelkaas zoals Roquefort, Brie of Camembert, waarvan de eerste een blauwschimmelkaas is en de brie en camembert witschimmelkazen.
De meeste mensen zullen roquefort waarschijnlijk te heftig van smaak vinden maar goed nieuws! Er is een milder alternatief, de Bleu d’Auvergne. En laat de Bourbonnais, de streek waar enkele van de Franse Pad accommodaties te vinden zijn, in de regio Auvergne-Rhone-Alpes liggen!
De Bleu d’Auvergne, de naam al zegt is een blauwschimmelkaas en een zachtere variant met een romige smaak waardoor het een uitstekende keus is om kennis te maken met blauwschimmelkazen. Deze kaas heeft zijn oorsprong in de 19e eeuw in het zuiden van het Puy-de-Dôme departement en het noorden van het departement Cantal.
De speciale smaak van de kaas komt doordat de koeien grazen op de weilanden wat voorheen actieve vulkanen waren, waardoor hun melk zich uitstekend laat verlenen voor het produceren van deze kaas. Daarom zijn er zelfs meerdere kazen uit de Auvergne die zo enorm lekker en bekend zijn, Maar we houden het voor nu bij de Bleu d'Auvergne.
Het gerucht gaat dat Bleu d’Auvergne is gemaakt door een boer die per ongeluk beschimmeld roggebrood had liggen naast de kaas die hij maakte. Deze schimmels groeien uitstekend op roggebrood en daar is jarenlang dankbaar gebruik van gemaakt door de schimmels door te kweken op gemalen roggebrood in grotten, waar de luchtvochtigheid ideaal is voor schimmels. De kaas ontwikkelde zich tot een ware delicatesse, geliefd om zijn romige textuur en pittige smaak. Tegenwoordig wordt Bleu d’Auvergne nog steeds op traditionele wijze geproduceerd, waarbij de unieke combinatie van schimmel en rijping in de koele, vochtige grotten zorgt voor zijn kenmerkende aroma en smaakprofiel.
Het is een prachtige vertegenwoordiger van het Franse culinaire erfgoed, een eerbetoon aan de inventiviteit en het vakmanschap van de kaasmakers in de Auvergne-regio. Of je het nu serveert op een kaasplankje of gebruikt in een smaakvolle saus, Bleu d’Auvergne blijft een favoriet onder kaasliefhebbers.
In 1891 kwam de eerste fabriek voor Bleu d’Auvergne, deze was opgericht in Cheylade (zo’n 100 kilometer ten zuiden van Montluçon). Na 25 jaar waren dat wel 20 fabrieken meer en sinds de jaren dertig verkochten veel meer boeren hun melk aan de fabrieken met als gevolg dat het productieproces steeds beter werd. Uiteindelijk werd in 1975 de Bleu d’Auvergne door het INAO (Institut National des Appellations d'Origine) met een AOC betiteld (Appellation d'Origine Contrôlée). Dit wil zeggen dat de kaas vanaf dat moment een keurmerk heeft gekregen en een beschermde naam, dus dat niet iedereen zomaar het label Bleu d’Auvergne mag gebruiken en er streng op gecontroleerd wordt.
Het maken van de kaas zelf lijkt erg op het proces van roquefort, alleen wordt hier rauwe melk gebruikt van de koeien uit het Puy-de-Dôme departement. Na het reguliere vormen van de kaas wordt daarna de kaas geprikt zodat de schimmels in contact komen met zuurstof en zich kunnen ontwikkelen. Het rijpingsproces wordt gedaan in grotten waar de temperatuur ongeveer 7-9 graden is voor minimaal 4 weken lang. Als laatste wordt het geproefd en gekeurd om zeker te zijn dat de kazen aan het AOC keurmerk voldoen.
Bleu d’Auvergne heeft een sterke, doordringende geur maar minder dan andere blauwschimmelkazen. Ook is het minder zout en een stuk romiger, waardoor het zich uitstekend verleent voor salades, pasta’s en sauzen. Uiteraard is deze kaas ook heerlijk op een kaasplankje in combinatie met een zoete witte wijn of een robuuste rode wijn. Mocht je nu nog niet genoeg hebben van de Blue d'Auvergne? Er is zelfs chips met de smaak ervan!
De Blue d’Auvergne is heerlijk met de groene linzen, ook uit onze andere aangrenzende regio Le Berry. Dus als de lente eenmaal in aantocht is, dan is een lauwwarme salade zeker een aanrader!
Salade met groene linzen uit de Berry en Blue d’Auvergne
Ingrediënten voor de salade
Ingrediënten voor de vinaigrette:
Bereidingswijze
Bon appetit!
Met enige regelmaat horen we van onze gasten: " wat een prachtig gebied maar er woont bijna niemand, overal zijn de luiken dicht". Wij vertellen altijd dat dat zeker niet hoeft te betekenen dat er niemand thuis is. In de zomer zijn de luiken gesloten om de koelte in huis te bewaren en in de winter dan weer om de warmte binnen te houden. Misschien leuk om wat meer duiding te geven over de Fransen en hun gebruik van luiken.
Luiken of ‘volets’ in het Frans zijn een een onmiskenbaar kenmerk van de Franse architectuur en spelen een cruciale rol in de zowel de esthetiek als de functionaliteit van woningen in het hele land.
Ze beschermen niet alleen tegen weersinvloeden maar reguleren ook ventilatie en lichtinval bovendien dragen ze bij aan de privacy en veiligheid van de bewoners.
We krijgen ook wel eens te horen, waarom zijn er geen gordijnen? Het antwoord weten jullie al: omdat we luiken hebben! Als de schemering begint te vallen zie je in de dorpjes de bewoners naar buiten gaan om hun luiken dicht te doen en in de ochtend herhaalt het ritueel zich weer.
Frankrijk kent een rijke verscheidenheid aan luiktypen, elk met unieke kenmerken die vaak regionaal bepaald zijn.
Veel gezien zijn de klapluiken (volets battants) 2 panelen die naar buiten openen en zeker in het zuiden vaak voorzien van ventilatieopeningen.
Maar ook de vouwluiken (volets pliants) ze bestaan uit meerdere smalle panelen die als een harmonica opvouwen, dikke tip van ons ; goed op de vingertjes letten als je ze dicht doet !
Natuurlijk raken rolluiken ook steeds meer in zwang maar ja die kennen we allemaal wel toch ?
De stijl en de kleur van de luiken variëren sterk per regio, in sommige gebieden zijn specifieke kleuren traditioneel.
Zoals hier bij ons, te weten de Loirevallei en centraal Frankrijk, zachtgrijs, wit en lichtblauw. Waarom ? Pastelkleuren passen bij de elegante kastelen en stenen huizen.
Of zoals in Bretagne ; marineblauw, grijstinten en donkergroen. Waarom ? Het weerspiegelt de maritieme sfeer en de natuur van de kustregio. Deze regionale variaties dragen bij aan de lokale identiteit en charme van Franse dorpen en steden.
De luiken bieden ook extra bescherming tegen inbrekers, der verzekeringsmaatschappijen hechten hier ook een grote waarde aan.
Om de luiken bij het openstaan niet dicht te laten waaien heb je de zogenaamde arrêt de volet, die heb je eenvoudig maar bij vooral oudere huizen, zoals die van ons, zie je ook hele sierlijke arret de volets.
De luiken weerspiegelen ook de geschiedenis van Frankrijk en blijven een geliefd element in zowel de traditionele als de moderne architectuur. Dus wandel je of trap je langs al deze gesloten luikjes weet dan dat de mensen vaak gewoon thuis zijn.
Geschreven door Judith en Paul van Gîte Puur Berry